Dziś po śniadaniu udaliśmy się w stronę Cetynii.
Po drodze odwiedziliśmy klasztor Reżevići. Pokłoniliśmy się relikwiom św. Kijewo-Pieczerskich i cudownej Ikonie Matki Bożej. Za wikipedią Monaster Reževići – prawosławny męski klasztor w Czarnogórze, w regionie Budvy, w Metropolii Czarnogóry i Przymorza Serbskiego Kościoła Prawosławnego.
Kompleks klasztorny składa się z cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej konsekrowanej w 1223, powstałej za środki przekazane przez Stefana Pierwszego Koronowanego, oraz cerkwi Trójcy Świętej z 1351, również fundacji Nemaniczów. Obiekt ten wzniesiony jest na planie krzyża z absydą, w której znajduje się pomieszczenie ołtarzowe, oraz fasadą dekorowaną rozetą. Dzwonnica monasterska znajduje się w sąsiedztwie cerkwi Trójcy Świętej. Pierwotnie w klasztorze istniała jeszcze cerkiew św. Stefana, która przetrwała do naszych czasów w ruinie.
Klasztor był wielokrotnie niszczony i odbudowywany. W latach 1705 i 1785 został obrabowany przez Turków, w 1812 splądrowały go wojska francuskie. Ponowne zniszczenia przyniosło trzęsienie ziemi w Czarnogórze w 1979.
Potem byliśmy w cerkwi św.Trójcy w Budvie.
za wikipedią Cerkiew Trójcy Świętej (czarn. Crkva Svete Trojice) – prawosławna cerkiew parafialna w Budvie, przy Trgu Starogradskih Crkava, w jurysdykcji metropolii Czarnogóry i Przymorza Serbskiego Kościoła Prawosławnego[1].
Historia
Cerkiew została wzniesiona w latach 1798-1804, z inicjatywy władyki czarnogórskiego Piotra I. Ikonostas w jej wnętrzu wykonał w 1833 r. grecki ikonograf Naum Zetiri. Na początku XX w. budowla została poważnie uszkodzona podczas trzęsienia ziemi, następnie odbudowana w pierwotnym kształcie[2].
Architektura
Cerkiew Trójcy Świętej jest budowlą jednonawową z pomieszczeniem ołtarzowym zamkniętym półkolistą absydą[3], z kopułą położoną centralnie nad nawą[3]. Zbudowano ją w stylu bizantyjskim[2]. Nad wejściem do świątyni widoczna jest mozaika z wyobrażeniem Trójcy Świętej wzorowanym na ikonie Andrieja Rublowa[2]. XIX-wieczny ikonostas reprezentuje styl barokowy[2]. Autorstwa Nauma Zetiriego, twórcy ikonostasu, są również inne ikony w świątyni, które przetrwały trzęsienie ziemi na pocz. XX wieku[2]. Na cerkiewnej dzwonnicy, położonej na elewacji budynku, znajdują się trzy dzwony[2]. Ściany budynku są dekoracyjnie wyłożone białymi i czerwonymi kamieniami[3].
Następnym punktem był Monaster Cetyński, gdzie mieliśmy wielkie szczęście pokłonić się relikwiom prawej ręki św. Jana Chrzciciela i relikwiom św.Krzyża oraz relikwiom św. Piotra Cetyńskiego. za wikipedią Monastyr Cetyński[1] (czrng. Cetinjski manastir) – męski prawosławny klasztor (monaster), leżący u stóp wzgórza Orlov Krš w Cetyni w Czarnogórze.
Historia
Pierwszy klasztor pod tym wezwaniem został wzniesiony przez Ivana I Crnojevicia w 1484 r. Obiekt ten uległ niemal całkowitemu zniszczeniu w czasie najazdu wojsk osmańskich w 1692 r. Na podstawie jego zachowanych rysunków i opisów wiadomo, iż był to monaster obronny (liczący łącznie 1400 m² powierzchni), otoczony murami, z dwiema świątyniami pod wezwaniami odpowiednio Narodzenia Matki Bożej oraz św. Piotra, które znajdowały się odpowiednio w centrum kompleksu oraz od jego północnej strony[2]. Cerkiew Narodzenia Matki Bożej najprawdopodobniej była trójnawową bazyliką. Fundator monasteru został w niej pochowany[2].
W 1701 władyka Czarnogóry Daniel I wzniósł nowy monaster, pod tym samym wezwaniem co poprzedni, na miejscu, gdzie znajdował się dwór Ivana Crnojevicia. W nowy kompleks zostały wkomponowane materiały z pierwszego, zniszczonego klasztoru. Nad wejściem wmurowano napis upamiętniający założyciela pierwszej świątyni Ivana Crnojevicia, zaś na apsydzie cerkwi znajduje się tablica z herbem rodu Crnojević[3]. Główną świątynią monasteru stała się jednonawowa cerkiew Narodzenia Matki Bożej zwrócona apsydą w kierunku bramy wejściowej, z ikonostasem wykonanym przez artystów greckich[2]. Monaster w Cetyni pozostawał siedzibą również kolejnych władyków Czarnogóry[4] do momentu wzniesienia przez Piotra II Petrowicia-Niegosza kompleksu pałacowego znanego jako Bilardówka[2].
Monaster był wielokrotnie niszczony w czasie licznych najazdów wojsk osmańskich. W 1692 r. w trakcie wojny Świętej Ligi z Imperium Osmańskim, mnisi z Cetyni sami podłożyli proch pod budynek monasteru i po wkroczeniu wojsk osmańskich wysadzili go w powietrze, aby nie został sprofanowany przez innowierców. W 1712 uległ zniszczeniu podczas wojny rosyjsko-osmańskiej, odbudował go zaś władyka i biskup Sawa Petrowicz w roku 1743. W latach 1785 i 1796 Turcy doszczętnie zrujnowali dopiero co odbudowany monaster (który wówczas także był siedzibą władców Czarnogóry)[5]. W 1886, dla upamiętnienia pierwszego monasteru w Cetyni, książę Mikołaj I wzniósł na miejscu jego głównej cerkwi kaplicę, w której został następnie pochowany razem z małżonką[2].
W północnej części głównej cerkwi klasztornej, przy ścianie skalnej, znajduje się tzw. cela św. Piotra, gdzie przechowywane są relikwie św. Piotra Cetyńskiego oraz cząstka Krzyża Świętego[4]. Po rewolucji październikowej do monasteru trafiła z Rosji relikwia prawej dłoni Jana Chrzciciela[6]. Została ona w 2006 zwrócona do Soboru Chrystusa Zbawiciela w Moskwie[7]. Część zabudowań klasztornych mieści obecnie muzeum[2].
Monaster podlega jurysdykcyjnie metropolii Czarnogóry i Przymorza, toteż jego tytularnym zwierzchnikiem jest ordynariusz tejże eparchii. Obowiązki przełożonego wykonuje namiestnik, archimandryta Łukasz (Anić)[4]. W monasterze przebywa 15 mnichów i 7 posłuszników[4]. W lutym 2011 niekanoniczny Czarnogórski Kościół Prawosławny zwrócił się do rządu Czarnogóry z apelem o przekazanie mu klasztoru[8].
Klasztor uważany jest za duchowe centrum Czarnogóry[2].
Tuż przy monasterze, w dwupiętrowym budynku, mieści się Muzeum cerkiewne, utworzone z bogatych zbiorów skarbca klasztornego. Znajdują się w nim zabytki czarnogórskiego piśmiennictwa z XV i XVII w., ikony i przedmioty liturgiczne (m.in. ornamenty, relikwiarze i kielichy). Na szczególną uwagę zasługują: epitrachelion (szata liturgiczna) świętego Sawy z XIII w., sztandar rodziny Balšiczów z XIV w., pastorał biskupa Jana Crnojevicia (Ivana Crnojevicia) oraz insygnia arcybiskupie należące do władców z dynastii Petrović. Wśród manuskryptów zaś wyróżnia się „Ewangelia Divosa” z 1350 wykonana przez bośniackiego szlachcica Divosa Tihoradica[9]. Tutaj także przechowywany jest egzemplarz najstarszej drukowanej cyrylicą księgi Słowian południowych – Oktoih (Октоих) z 1493[10]. Inny jej egzemplarz przechowywany jest w drugim ważnym monasterze czarnogórskim – w Monasterze Morača.
Ks.mitrat Jerzy Bogacewicz wszystkim postawił krzyżyk na czole świętym mirem. W drodze powrotnej odwiedziliśmy klasztor Praskvica.
za wikipedią Monaster Praskvica – prawosławny klasztor w Czarnogórze, w Metropolii Czarnogóry i Przymorza Serbskiego Kościoła Prawosławnego.
Według tradycji na miejscu dzisiejszego monasteru wspólnota monastyczna istniała już w 1050. Udokumentowane jest natomiast wzniesienie w niej w 1413 cerkwi św. Mikołaja, wzniesionej przez władcę Zety Bałszę III. Została ona zburzona przez Turków. Nową świątynię klasztorną zbudowano w XVII w., nadając jej wezwanie Trójcy Świętej. Monaster posiada ponadto kompleks budynków mieszkalnych, obiekt dawnej szkoły oraz skarbiec. Przechowywany jest w nim rękopis Ewangelii oprawiony w srebro, dar władyki czarnogórskiego Daniela I.
W 1979 monaster ucierpiał w czasie trzęsienia ziemi, jego zabudowania zostały jednak odbudowane.
Nazwa klasztoru pochodzi od znajdującego się w jego sąsiedztwie źródła, któremu tradycja przypisuje zapach brzoskwini (czarn. preskva).
więcej zdjęć https://www.facebook.com/media/set/?vanity=ParafiaPrawoslawnaNarodzeniaNmpWBielskuPodlaskim&set=a.1102744505222005